Hayat; bazen insanı zirveye çıkarır, bazen de en dipte kendiyle baş başa bırakır. Bir gün alkışların ortasında yürürsünüz, ertesi gün sessizliğin içinde sınanırsınız. Kimi zaman rüzgâr arkanızdadır, kimi zaman tam karşınızda eser. Ama değişmeyen bir gerçek vardır: İnsan mutlaka sınanır. Kimi sabrıyla, kimi vicdanıyla, kimi de güce yaklaşınca gösterdiği tavırla… Çünkü insanın asıl imtihanı yoksullukta değil yalnızca; imkânla da olur. Güçle de olur. Makamla da olur. Düşmek mesele değildir. Mesele, düştüğünde neyi kaybettiğindir. Bazıları zorlukta çözülür. Bazıları menfaat görünce değişir. Bazıları güçlü olana eğilir, güçsüz olana sırt çevirir. Ama bir de az bulunan insanlar vardır. Şartlar değişse de özü değişmeyenler… Rüzgâr sert esse de yönünü kaybetmeyenler… Elinde imkân varken haddini bilenler… Yoklukta da varlıkta da aynı kalabilenler… Onların varlığı bir güven duygusu bırakır insanda. Sözü tartılıdır, duruşu nettir. Menfaatle kirlenmez, korkuyla eğilmezler. Kalplerinde merhamet, hayatlarında vefa taşırlar. Evet, sayıları azdır. Ama toplumu ayakta tutan omurga da onlardır. Bugün güçlü olmak kolay. Sert olmak kolay. Gösterişli olmak kolay. Zor olan; karakteri muhafaza edebilmek. Çünkü gün gelir para biter, makam el değiştirir, alkış susar. Geriye tek bir şey kalır: İnsanlığımız. Ve insanı gerçekten yücelten; sahip oldukları değil, bozulmadan koruyabildiği ahlâkıdır.